Wanneer je rustig gaat zitten en naar iemand kijkt om zijn uitstraling te beoordelen, dan wordt je bijna gelijktijdig geplaagd door een stemmetje in je hoofd, dat jouw observatie gaat beoordelen. Het stemmetje zegt: “Natuurlijk straalt hij drukte uit, je weet toch dat hij adhd heeft, dat is informatie die je al hebt, je bent niet objectief.” Of het stemmetje zegt: “Hoe kan je nu zo zeker weten dat hij verdrietig is? Hij lacht toch en hij zegt toch dat het gezellig is?” Dit stemmetje moet bij het fluisteren uit. Het stemmetje probeert namelijk te oordelen over wat je ziet en voelt. En daarmee maakt het stemmetje jou onzeker. Pak dus pen en papier en schrijf op wat je ziet en voelt. Zonder oordeel. Schrijf het gewoon allemaal op. Later kan je er dan naar gaan kijken en zien hoe je dit gaat interpreteren. Maar het eerste wat je doet, is voelen wat de uitstraling van de ander is. Dit is het fluisteren.

Na een poosje zal je merken dat je meer ervaring krijgt. Je hebt een paar keer bevestiging gekregen en je weet nu hoe je bepaalde dingen die je hebt gevoeld moet interpreteren. Je zult merken dat wat je voelt altijd waar is, maar dat de valkuilen bij de interpretatie liggen. Dit gegeven zal je stimuleren om nog beter te voelen en nog voorzichtiger te zijn met je oordeel.

Er zijn meerdere vormen van fluisteren. Je kunt voelen wat een ander zijn uitstraling jou wilt vertellen. Je kunt ook voelen wat je eigen uitstraling je wilt vertellen. Daarnaast kan je jezelf ook oefenen om iets uit te stralen, bijvoorbeeld rust of liefde. Met deze technieken kan je met iedereen communiceren en het maakt niet uit of diegene oud, ziek, baby of gehandicapt is. En dat is het mooie aan fluisteren, je kunt iedereen bereiken. En daarom zou iedereen het moeten kunnen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *